portretten

Geestelijk verzorger Marianne van Tijn verlaat SFG

verschenen in: personeelsblad Sint Franciscus Gasthuis

Ze werkte niet eens zo heel lang in het SFG. Toch heeft ze een lange binding met ons ziekenhuis. Marianne van Tijn werkte de afgelopen vier jaar als geestelijk verzorger, maar begon ooit als analiste, op de vorige locatie van het Sint Franciscus Gasthuis. Binnenkort verlaat ze ons ziekenhuis om van de welverdiende rust te gaan genieten.

‘Ik stopte destijds met werken toen ik trouwde. Dat deed je toen. Ik heb daarna negentien jaar als invalster gewerkt in de bibliotheek in mijn woonplaats Capelle. Pas toen ik 51 jaar was, ben ik theologie gaan studeren. Het voordeel van studeren op latere leeftijd is dat je je eigen levenswijsheid in de studie integreert. Ik heb dat als een enorme verrijking ervaren. Het was een boeiende, brede studie van vijf jaar.’
‘Ik wist vooraf al dat ik als geestelijk verzorger in een ziekenhuis wilde werken. Het is boeiend werk maar wel zwaar. Je moet continu overschakelen, van een slecht-nieuwsgesprek naar een vergadering naar iemand die gaat overlijden... De dag gaat nooit zoals ik me ’s ochtends had voorgesteld. Soms heb ik vijf intensieve gesprekken op een dag, soms wel vijftien. Niet alleen met patiënten, maar ook met medewerkers. Want voor hen zijn we er ook. Ik hou bijvoorbeeld alle verjaardagen bij van de mensen van mijn afdelingen. En probeer in de gaten te houden of het goed gaat met hen. Vaak kun je aan iemand zien of er iets aan de hand is. Dan vraag ik of ze even mee willen voor een kopje koffie. Daarom is het goed dat wij een eigen kamer hebben, ook om daar patiënten en familieleden te kunnen spreken.’
‘Onze belangrijkste taak is het bezoeken van de zieken op de afdelingen. Meestal gaan we zelf naar een patiënt, als een open aanbod voor een gesprek. Ik ga bijvoorbeeld altijd langs bij jonge mensen op de hartbewaking, omdat het heel ingrijpend is als je al op jonge leeftijd hartpatiënt bent. Ik vraag patiënten altijd of het goed is dat ik bij ze kom zitten, zonder hen te overrompelen. Dat vind ik moeilijk aan dit werk: iedere keer traceren of iemand het wil en wanneer het beste moment is voor een gesprek.’
‘In de afgelopen vier jaar heb ik met veel mensen contact gehad. Vaak zijn het bijzondere gesprekken, die gaan over het leven en het geloof. In een crisissituatie, bijvoorbeeld als je ernstig ziek bent, gaan veel mensen weer op zoek naar wat zij geloven. Hoe zie je God? Wat voor beeld heb je van hem? Het mooie is dat zo’n gesprek dan verandert van een tweegesprek in een driegesprek, omdat die hogere dimensie erbij komt.’
‘Maar het kunnen ook alledaagse gesprekken zijn die ik voer. Ik herinner me een vrouw die ik lange tijd twee maal per week heb bezocht. Ze zei altijd ‘pastoor’ tegen me. Soms bad ik met haar, soms vroeg ze: vertel eens iets over je kleinkind. Andere keren praatten we helemaal niet omdat ze zo’n pijn had. Dan zat ik stil naast haar. Dat vraagt wel getrouwheid van jezelf: iedere keer weer naar haar toe gaan. Maar achteraf heb ik daar dan veel voldoening van. Ik was ook de laatste die bij haar was voor ze overleed. Ik zal haar nooit vergeten.’
‘Wat ik heel bijzonder vind is het geven van ziekenzegening en samen bidden, ook met de familie van de patiënt erbij. Het is een ritueel waar mensen rustig van worden. En zich meer kunnen verzoenen met het lot. Wat ik voor mezelf wel moeilijk vind is dat veel terminaal zieke mensen hier weggaan voor ze overlijden. En daarna hoor ik vaak niets meer over hen. Zo kan ik het niet afsluiten voor mezelf. Daarom vraag ik vaak aan familie of ze me op de hoogte willen houden.’
‘Ik ga nu ‘blanco’ de komende tijd in. Even helemaal niks. Eerst eens gezellig de zomer door met m’n man. En daarna? Misschien blijf ik wel uitvaarten doen. Als men het vraagt wil ik dat wel. Vooral voor mensen die niet kerkelijk meer zijn vind ik het een uitdaging om vorm te geven aan een uitvaartdienst. Mensen kunnen altijd bij ons terecht om daarover advies te vragen. Zowel patiënten als medewerkers.’

mijn foto’s

contact

Kees Vermeer
journalist / tekstschrijver
M 06-16708129
e

©2008-2018 Kees Vermeer [colofon]